Vandaag de Himalaya zien liggen! Met mijn collega en zijn zoon hebben we de berg achter het ziekenhuis beklommen, flinke klim twee uur, maar toen een prachtig uitzicht! Aangezien ik twee dagen vrij had heb ik veel gewandeld. gisteren allen, zo´n 3 uur over rijsteveld~paadjes door de wadi´s naar een dorpje Nala, war wat middeleeuwse tempels stan. Maar alles was erg vies en slecht onderhouden, niet echt de moeite waard. Met een gammel busje terug naar Banepa.
De beklimming van de berg vanmorgen had me een beetje afgeschrikt omdat hiet in ziekenhuis gezegd werd dat er youngster woonden in een soort camp, die wandelaars beroven. Met zijn drieen durfde ik het aan, toen we mensen in het bos zagen schrok ik, maar dat waren gewoon houthakkers.

Vanmorgen op deoverdracht het trieste verhaalvan 3 vrouwen die vannacht gekomen waren en alledrie geprobeerd hadden zelfmoord te plegen met landbougif. Twee hier opgenomen en bhandeld, de derde moest beademd en is overgeplaatst. Dit probleem komt in de film van Jan ook voor. Het gebeurd hier, netzoals in India op grote schaal! 

Zaterdag is de vrije dag in Nepal, en voor de 7de dgs/adventisten is dit de zondag, want ze gingen allemaal naar de kerk.NB op het receptenpapier staat- we treat, God heals!!! Ik had glukkig een goed excuus, ik had dienst. En vanmorgen was het ook redelijk druk. Het werk hier is heel anders dan in Ethiopie. Op de verloskamer zitten hele adekwate verloskundigen, die het meeste zelf oplossen. Ik heb wel een sectio moeten doen vanwege een dwarsligging en er was een patiente met hele hoge bloeddrukken waar we mee bezig zijn geweest. Inmiddels gelukkig bevallen. Er zijn hier geen protocollen, wat het aansturen lastig maakt. Als ik iets voorstel zeggen ze: maar dat doen wij altijd anders. Gelukkig weten ze dan ook wel weer wat er moet gebeuren. Zoals Mark van de week al zei, 90% van het werk wordt door de verloskundigen en assistenten gedaan. Wij zijn hier eigenlijk alleen maar omdat de gynaecoloog die hier werkt wat meer vrij wil hebben. Ik heb haar nog niet gezien. Ze komt over twee weken
Nu heb ik dus de komende 2 dagen vrij en twijfel nog of ik iets zal gaan ondernemen, of even nog meer ingewerkt worden. De himalaya heb ik nog niet gezien!
Inmiddels ben ik er ook achter dat ze hier een andere kalender hebben, ze leven nu in 2069!Het is de Hindu kalender, de Bikram Sambat! Er zijn wel365 dagen en 12 maanden in het jaar, maar de maanden hebben 28 of 32 dagen .Het maakt het uitrekenen van de uitgerekende datum soms erg ingewikkeld, dat wordt op de vingers meegeteld.
Verder doe ik heftige pogingen Nepali te leren, wat tot veel vermaak leidt. Een hele lastige taal om goed uit te spreken. Afhankeleijk van de toonhoogtes hebben de woorden een andere betekenis.
Nu ga ik proberen een paar foto's te sturen, het internet is erg langzaam, hopelijk lukt het
Uitzicht vanuit flat op tempel

flat 1995, ik woon rechts boven

Staat in Banepa 

eerste blog uit nepal

 

De eerste blog uit  Banepa, Nepal. Offline geschreven,want nu nog geen internet. Gisternavond na een reis van20 uur in Kathmandu aangekomen. Ruime vliegtuigen, zeker vergeleken met de ryanair van de week ervoor! En goede films aanboord, dan gaat de tijd snel. Ik werd opgehaald door een mr. Ram en nog wat,  manager uit het ziekenhuis. Het was drie kwartier rijden naar het ziekenhuis, hoewel het overdag met file wel eens langer kan duren.  In de kantine mijn eerste dhalbhaht –tarkahri gegeten, het staplefood hier: linzen ,rijst en curry.

Ik heb een kamer in building 95, dat is een 4hoog gebouw naast het ziekenhuis , in 1995 gebouwd, voor de staf. 3hoog een aardige klim, houdt mijn conditie op peil! De kamer is veel groter dan in Mota, waar ik alles nu natuurlijk mee vergelijk. Je kunt zelfs wel van een appartementje spreken, met een slaapkamertje apart, kleiner dan  die van Sandra  in Amsterdam! Zeer goed en lang geslapen vannacht.

Vanmorgen om 7.30 met Ram bij het ontbijt afgesproken, kreeg van hem een reep milky way voor mijn verjaardag…… een merkwaardige verjaardag zo hier. Om 8.00 is er stafmeeting, waar de overdracht plaatsvindt. Niet te vergelijken met AZN.  Vannacht vooral ongevallen binnengekomen. Er is hier rontgen, goed lab en alles veel beter geoutilleerd dan in Mota, hoewel het inmiddels wel erg oud is.Er is ook geen chirurg, allen twee keer in de week voor elctieve chirurgie. Emergencies gaan dus naar Dhulikel, hier vlak bij. Het is in 1960 al gebouwd door de 7^de-dags-adventisten, Amerikaans . De middelen worden  minder, ook op dat front dringt de crisis door! De meeting begon dan ook met een gebed!

Daarna worden de rounds gelopen. Er zijn hier zo’n 1500 bevallingen per jaar, maar nu is het rustig vanwege het groet lichtfeest. Dan blijven de mensen thuis..? Om 10 urr begint de OPC (poli)en worden in een rap tempo zwangeren en een enkele gynaecologische patient gezien door twee artsen. Dr Yamuna zit er als supervisor bij, dat wordt mijn taak. Een arts is al ervaren de andere begint net. Dan zit er ook nog een assistente, dit alles op 4 vierkante meter. –inclusief de onderzoekstafel. Weinig pathologie gezien meest gezonde zwangeren. Het lijkt hier allemaal net iets beter dan in Ethiopie.

In de lunchtijd ben ik even met een van de jonge artsen de stad ingelopen om geld te halen en wat inkopen te doen. Het is een druk en niet schoon stadje. Wel veel leuke winkeltjes gezien. Mensen erg aardig De groet NAMASTE komt me al erg makkelijk van de lippen..

Vanuit mijn app. heb ik een prachtig uitzicht over de rijstvelden, waar nu druk geoogst en gewand wordt. Het zijn heuvels, waarachter de Himalaya ligt, die heb ik nog niet gezien. Net na de poli een halfuurtje gewandeld naar een tempeltje dichtbij. Vanavond geeft een van de Amerikaanse artsen een etentje en hoop ik dit te kunnen versturen. En morgen meteen al dienst!

laatste avond, deze blog wordt afgesloten, het was een mooie tijd hier, ik heb ervan genoten. Dit was ons afscheids eten in de afddeling, met de verloskundigen. Morgen vertrek iknaar Bahir Dar, ontmoet Jan daar en ga dan 2 weken met hem rondreizen. Daarna via Egypte naar huis, 7 mei ben ikweer in nederland

chicken

buying

beautifull coq!

killing

preparing

and eating

hoofdstraat van Mota ,met vele kleine winkeltjes

Het zijn alweer de laatste dagen hier. Wat is het omgevlogen. Een maand is ook wel erg kort, of eigenlijk bijna 6 weken. Het duurt even voor je je draai gevonden hebt, maar de laatste tijd krijg ik steeds meer contacten met leuke mensen. Van de week hebben we eindelijk een keer  kip gegeten! Eerst een kip gekocht met Agrew, onze moslim dokter en zijn vriend Sabai, die hoofd van de OPD is. Na wat afgekeurde kippen, ben ik weggegaan, want de prijzen werden opgedreven door mijn aanwezigheid//Faranji prijzen! Daarna werd het een stuk goedkoper, een mooie haan gekocht. Die is vervolgens geslacht door Agrew en Anna samen, waarna er een vrouw kwam die hier op pharmacie werkt om te helpen plukken en ontleden. Uiteindelijk ´s avonds met een aantal muslim collega´s uit het ziekenhuis een injera  met  Dorowat  gegeten, wat hier een echt feestmaal is. Heerlijk om weer een stukje kip te kluiven! Het was erg gezellig. 

Gisteren viel me opeens op hoe vaak ik aangesproken wordt als ik hier op het ziekenhuis terrein rondloop. Mensen met allerlei kwalen komen naar me toe, ze denken dat de witte dokter alwetend is.  Een man met oogproblemen, een vrouw met pijn aan haar borst, waarbij haar echtgenoot een snijdende beweging maakt. Ook een echtgenoot van een eerder geopereerde patiënte, die op zijn buik wees en een heel verhaal hield. Ik dacht dat het niet goed ging met zijn vrouw, maar het bleek om iemand in zijn omgeving te zijn die een gezwel in de buik had, en die ik ook moest opereren. Met behulp van een langslopende verpleegkundige die engels spreekt verwijs ik ze dan maar naar de poli.

De laatste dagen zijn rustig, wat gewone vlotte bevallingen, waar ik verder niets mee van doen heb. Weel nog een spannende stuitbevalling gehad, van een vrouw die haar eerste kind kreeg en de baby met de voeten eerst kwam. Zou in Nederland nooit geaccepteerd worden, maar hier kan je bij een meisje van 16 , die haar eerste kind krijgt beter geen keizersnee doen. Het liep allemaal goed af gelukkig.

En vandaag toch weer twee ernstig zieke zwangeren, een Preeclamptische dame met bloeddruk van 170 -140 bij binnenkomst, 28 weken! Is onder controle en een jong meisje die 34 weken zwanger is en bol staat van het oedeem en normale bloeddruk en urine heeft, -alleen ernstige bloedarmoede, HT 13% zoiets als een HB van 3 of 4 schat ik , de familie is verzocht bloed te geven. Wij kunnen nog steeds geen laboratorium doen hier.

We gaan nu afscheids eten van Anna morgen verder

medische zaken

Verloskamer, waar de studenten verloskunde alleen maar in de weg lopen, Ze weten, kunnen en snappen niets. Moeten in 3 maanden op pad als verloskundige!!!

Vandaag wil ik een wat medische georiënteerde blog maken voor de medisch geïnteresseerden onder mijn volgers. We maken hier heel wat avonturen mee, en er moet veel geïmproviseerd. Het moeilijkst vind ik dat je geconfronteerd wordt met onverwachte situaties en snel moet beslissen. Veel van de vrouwen die hier komen hebben geen ante natal care gehad en de duur van de zwangerschap is vaak onbekend. We zijn ook al diverse malen geconfronteerd geweest met onverwachte tweelingen. De eerste keer deed ik een sectio wegens cord prolaps en zag een a terme buik met positieve harttonen, bleken er twee kleine kindjes te zijn, die niet levensvatbaar waren! Oeps!!!Er is wel een echo, maar die staat op een echokamer, en is moeilijk te verplaatsen. Later heb dat wel steeds gedaan, maar kost een hoop ellende, demeeste stopcontacten op de kamers doen het niet en die op de ech kamer wordt voortdurend gerepareerd. Lijkt nu al een tijdje goed te gaan. Maintenance is een probleem hier. Dan was er ook nog een `verhaakte` tweeling met de voet van de tweede voor het hoofd van de eerste. Bij geen van beiden zagen we hartactie. Vanwege deze situatie deed ik toch maar een keizersnee en bleek de bovenste nog te leven en is het goed gaan doen. Dit zijn dus allemaal dames die hevig in partu binnenkomen en waar je snel een beslissing moet nemen. Wat betreft moeilijke sectio´s is hier een goede leerschool! We hadden een sectio waar het kind in voetligging, met de rug achter lag en nauwelijks te draaien, twee keer een stuitextractie bij dwarsligging gedaan een placenta praevia hebben we ook gehad, dit kind heeft het helaas niet gehaald. Deze week hebben we ook twee bijzonder casus gehad: de eerste een HIV positieve vrouw met haar eerste zwangerschap. Ze ontsloot snel maar was niet in staat te persen, en probeerde het ook niet, Ze had vorige maand een pneumonie gehad en was in niet al te beste conditie. Toen zakten de harttonen en heb ik geprobeerd een vacuüm en(hoge)forceps maar het lukt niet . Toen riep ik we moeten een keizersnee doen en snel, harttonen inmiddels zo’n 20 min 40-60!! Het team was redelijk snel ter plaatse( is vaak tussen 30 en 45 min), maar de plaatselijke verloskundige zei dat we het maar beter niet moesten doen, het kind had een slechte prognose, de moeder een slechte conditie en geen geld –dit zijn patiënten die van mij een briefje krijgen 24 hours free care- Hierna een discussie ook met de anaesthesist en besloten af te zien van de sectio en na overlijden van het kind een craniotomie te doen. Dit zou dan mijn eerste craniotomie worden. We wachten af en na een half uur komt de verloskundige melden dat de cortonen weer goed zijn: 110. Wat nu, wat voor beschadiging heeft het kind gehad. Maar daar de harttonen goed blijven doen we toch maart een keizersnee en zie daar een fit kind, wat nu goed drinkt aande borst van deze zieke moeder. Een ander speciaal geval: er komt een pte met haar tweede zwangerschap, eerste was een SC ivm hoogstaand hoofd nu weer bij 7 cm. Dus weer SC, ze vraagt om een tubaligation(sterilisatie) wat merkwaardig bij tweede kind, maar ook tweede sectio, dus zo geschiedde. Na de bevalling wil ze de baby niet hebben en wil deze aan ons de witte dokters geven, omdat ze geen geld heeft dit kind op te voeden. Dit was ook de achterliggende gedachte voor de sterilisatie. Ze weigert dit kind borstvoeding te geven, wat betekent dat deze baby geen levenskans heeft. We praten op haar in ,beloven te informeren naar adoptiemogelijkheden, hetgeen hier niet zomaar te regelen blijkt , ik geef haar wat babykleertjes en onze GP( die ik erbij gehaald had om te vragen over de adoptie) heeft nog een heel gesprek dat het zondig is je kind niet te voeden . Kortom de volgende dag ligt ze lekker te zogen en mag het kind bij hun blijven. Heeft een hoop energie gekost. Diezelfde dag doen we nog een vacuum forceps bij en moeder die haar eerst kind krijgt. Met veel moeite geboren, goede hartactie, maar verder geen leven! 20 minuten beademd op de ballon, nog steeds geen ademen. Af en toe een gasp. Dan zegt Anna de verloskundige, ik ga dit kind hier niet zomaar laten liggen en stopt het onder haar T-shirt. Als Oma binnenkomt gaat het kind onder haar jurk kangeroe-en. Nog steeds goede hartactie, verder niets. Is helaas inde loop van die nacht overleden. Vorige week heb ik ook nog een laparotomie gedaan bij een oudere vrouw meteen ovarium cyste, die helaas maligne bleek en erg verbakken was. Omdat we hier geen bloed of IC hebben , is de buik onverrichter zake weer gesloten. Erg frustrerend. Oncologie kennen ze hier nog nauwelijks, alles moet naar Addis Addeba, wat maar weinigen kunnen betalen. We hebben een paar keer dames op de afdeling gehad die eigenlijk op een IC moeten liggen, en nauwelijks bewaakt worden. Maar het menselijk geslacht is sterk hier. Behalve de eerste maternale sterfte is er geen weer geweest, wel twee eclamptische dames,bij 1 vreesde ik ook voor haar leven, maar die is wonderwel opgeknapt, na 2 dagen subcomateus hier te hebben gelegen. En dan is er nog de successtory van de drieling. Er is er helaas een overleden , de andere twee maken het goed. Moeder was hier even opgenomen met bloedverlies, 3 weken postpartum ,waarvoor curettage. Het is ongelooflijk als je die klein ziet, 3 weken oud, geboren bij 32 weken. Wordt door oma gewassen. En zo kan ik nog lang doorgaan me anecdotes. Iedere dag is weer een verrassing. Helaas zit het er alweer bijna op, delaatste week alweer!

de baby van 32 weken, 3 weken oud, in bad gedaan door oma. Het ging zo snel dat de foto niet scherp is. Jammer, zou mooi geweest zijn voor de neonatal care!

Het ligt vol!!!

We hadden vanmiddag opeens water uit de kraan!De technicus van het ziekenhuis heeft zich over onze waterleiding en tank gebogen en kwam ons vertellen dat er water was. De kraan aangezet, en zowaar...... Maar in de badkamer lekten alle leidingen, ook als de kraan dicht stond, dus die toevoer hebben we maar weer dichtgedraaid. Het stond blank , dus ik noest dweilen. Verder hadden we vandaag weer een etentje hier op mijn kamertje, met dr Melesse, Sowaye (die hier ook de was doet en schoonmaakt) en Moges (de student die ons altijd van water voorziet) Hij was heel blij dat hij vannacht door kon slapen, want zondagochtend om 5 uur gaat hij altijd naar de kerk, een dienst die 3 tot 4 uur duurt. Hij is evenals Melisse een zeer gelovig persoon. Hij vult onze emmers zondag, woensdag en vrijdag heel vroeg in de ochtend want dan schijnt er ergens een kraan open te gaan voor het ziekenhuis. We hebben alle emmers kunnen vullen , toen was de tank denk ik leeg, want nu komt er geen water meer uit de kraan. Maar voor even was het toch wel heel bijzonder om de kraan te kunnen gebruiken. En we zijn inmiddels zo aan de emmers gewend dat we die toch ook weer pakken om de handen te wassen. Ben benieuwd wanneer de tank weer vol zal zijn.

Vandaag weer uitgebreid opde markt geweest en heb wat mandjes gekocht en een lokaal koffiepotje. Alles lokaal, toch prachtig handwerkWe hebben voor vanavond boodschappen gedaan, maar ook voor maandag want dan gaan we samen met de moslim dokter een kip slachten en komen twee verpleegkundigen voor ons koken!Eindelijk weer een stukje vlees. Ik heb overigens wel yoghurt en melk kunnen kopen e al twee keer paneer gemaakt (indiase kaas) en dit weekend is er iemandnaar Bahir Dar en neemt blikjes sardien voor ons mee. Zo redden we het dus prima hier en val ik nog steeds niet af! Op het ziekenhuis was het gelukkig rustig vandaag en heeft iedereen een beetje bij kunnen komen van de afgelopen dagen.

Mandenen Katoen op de markt en een prachtige mand bij iemand thuis

Als gelovige Ethiopiers langs een kerk ingang lopen , dan wordt het het hek ik meen drie keer gekust en er wordt een aantal keren gebogen. Wat anders dan het kruisje slaan bij het binnenlopen van de katholieke kerk. Hier een hele klas tegelijk. Ik zou eigenlijk her ritueel moeten filmen, maar dat durf ik niet zo goed, vind ik toch wat genant. Ook als men een priester op straat tegenkomt, wordt een heel ritueel uitgevoerd